Het zit er weer op! Eigenlijk had ik dit laatste verhaaltje nog in Stellenbosch willen typen, maar dat kwam er door alle hectiek bij het inpakken niet meer van. Bovendien moest ik nog op gepaste wijze afscheid nemen van de plaats waar ik de afgelopen zes maanden had gewoond: lekkere wijn proeven bij de mooiste wijnhuizen. En dan was het ook nog eens fantastisch weer! In Kaapstad en omgeving is nu het regenseizoen begonnen en sowieso is het winter in Zuid-Afrika (toch best koud!), maar de dagen voor mijn vertrek was het speciaal nog even mooi weer geworden.

Maar goed, De Reis. Ik heb geprobeerd het kort te houden, maar ik vrees dat het toch weer een heel boekwerk is geworden. Mijn Grote Trek (grapje, behalve het feit dat ik ook naar het noorden trok is er weinig gelijkenis met de boeren een paar honderd jaar geleden op de vlucht voor de Engelsen), begon uiteraard in Stellenbosch. Met de Baz Bus (een bus voor backpackers) reisden Celine en ik langs de oostkust naar Johannesburg. Onderweg stopten we in Knysna, een plaatsje aan de garden route dat bekend staat om de oesters, de rasta’s en de mysterieuze olifanten. Wij hebben echter alleen gehiket door de inheemse bossen en bier gedronken in een township. We trokken verder naar Port Elizabeth (PE), waar we een auto huurden en naar Addo Elephant Park reden. Naast de vele warthogs (Pumba’s), zebra’s, wildebeest (gnoe’s) en impala’s hebben we ook heel veel olifanten gezien. Wat de naam van het park al deed vermoeden. Verdwaald geraakt in PE, zonsondergang aan de boulevard, gegeten aan de boulevard en naar de bios geweest. Na twee nachten reden we weer verder, door de Transkei. De geboortegrond van Nelson Mandela. We hebben ook zijn huis nog even gezien. Verder een dor, droog en glooiend landschap, bezaaid met ronde hutjes (rondavels). Volwassenen, kinderen, maar ook schapen, koeien en geiten lopen overal. Zelfs op de weg, zoals onze buschauffeur ervaarde toen hij een koe aanreed. Meteen werd er een braai georganiseerd door de lokale (en straatarme) bevolking. Na een lange dag reizen kwamen we eindelijk aan in de Sani Pass. Vanaf hier zouden we de volgende dag naar Lesotho trekken.

Lesotho is het hoogstgelegen land ter wereld: het hoogste punt ligt boven de 3200 meter! In de winter is het zelfs mogelijk om te skiën. Het is omsloten door Zuid-Afrika maar lijkt in niets op dit land. Er is geen elektriciteit, geen stromend water en geen verharde weg. De mensen houden hun eigen vee, zijn schapenherders en verbouwen zelf hun eigen groenten. Water komt van het smeltwater uit de bergen en het belangrijkste vervoermiddel is de zogenaamde Basotho pony. Ezels worden gebruikt als lastdier en koeien met een ouderwets juk ploegen de grond. Het is fantastisch om te zien. Het eerste stuk (de Sani Pass) reden Celine en ik (OK, met een gids erbij) met een 4x4. Deze ruilden we boven in voor de Basotho pony’s. Uren reden we door het glooiende landschap, de akkers en de kleine dorpjes en genoten we van het uitzicht. We waren op de top van de wereld. We overnachtten bij een vrouw die het geluk had om twee rondavels te hebben. Ze kookte een typisch Afrikaanse maaltijd voor ons en we speelden met de kinderen uit het dorp tot het donker werd. Het was ijs- en ijskoud en onze 8 laagjes aan kleren konden ons daar niet beschermen. Gelukkig was er een fles Amarulla (soort Baileys). De hut was opgestookt met een vuurtje van koeienstront. Goedkoop, maar rokerig. Ach, je moet wat. De volgende dag reden we weer terug naar waar we het land binnen waren gekomen, maar niet voordat we het lokale bier hadden geproefd in de hoogste pub van Afrika. Koud tot op het bot en spierpijn over hele lichaam, maar we hadden het gehaald!

Na deze vermoeiende etappe uit onze reis besloten we dat het tijd was om te relaxen. Een plaatsje boven Durban, Balito, stond bekend als dé surfspot hier, dus dat leek ons wel wat. Helaas zat het weer niet helemaal mee, maar relaxen konden we in deze subtropische plaats wel. En winkelen. Helaas was dit niet heel handig gezien de kleine backpacks die we bij ons hadden. Maar dat mocht de pret niet drukken. Na een paar dagen gingen we verder naar Mtubatuba, vanwaar we gemakkelijk naar St. Lucia konden. St. Lucia staat bekend om de nijlpaarden die daar in de rivier maar soms ook 's nachts over straat zijn te vinden. Duizend foto's met nijlpaarden later hadden we dat ook wel weer gezien en gingen we de volgende dag met onze gehuurde auto naar Hluhluwe/Imfolozi, ook een national park. Natuurlijk raakten we de enige pothole die we onderweg tegenkwamen en moesten we die eerst even fixen. Maar dat was met onze ervaring in Mozambique geen probleem. Het park zelf was geweldig en we zagen wederom fantastische dieren. We stonden middenin een kudde buffels, zagen zebra's, wildebeest, impala's, neushoorns, giraffes en uiteindelijk ook weer olifanten. Hoe kan het ook anders! We beginnen al verwend te worden...

De volgende stop was Swaziland, een land dat op de grens ligt met Zuid-Afrika en Mozambique. Het land waar de koning 14 vrouwen heeft, waar criminaliteit en armoede aan de orde van de dag zijn en waar de HIV/aids-ratio de hoogste ter wereld is. Celine trok de volgende dag door naar Jo’burg en vloog van daar terug naar Kaapstad, maar ik bleef hier nog een paar dagen. Samen met twee Australische meisjes kreeg ik van de familie van het hostel een hele tour door het land. Ambachten als steenhouwen, kaarsen maken en schalen en sieraden maken van gras/riet gaf een gedeelte van de bevolking een inkomen. Verder waren er grote suikerrietplantages en velden met citrusvruchten. De andere kant van het land zagen we toen we een bezoek brachten aan een weeshuis. 30 kinderen in een klein klaslokaaltje was vragen om problemen. Orde houden was moeilijk, laat staan om hen nog iets bij te brengen. Een gedeelte van deze kinderen had geen van beide ouders meer en de maaltijden die ze op school ontvingen (ontbijt en middageten) waren waarschijnlijk de enige die ze op een dag kregen. Sommigen liepen meer dan 4 uur op een dag om bij school te komen! Indrukwekkend.

Na Swaziland kwam ik aan in Jo’burg, waar ik maar kort zou blijven omdat ik de volgende dag alweer werd opgehaald voor mijn tour door Botswana en Zimbabwe. Onze eerste stop was de Okavango Delta, één van de grootste natuurreservaten van Botswana. Hier mondde de Kavango River uit in een gigantisch moerasgebied. Zover als je kon kijken was er water, met her en der kleine eilandjes. Op mokoro’s (soort houten kano’s) werden wij met onze bagage naar een van die eilandjes gevaren. Het water was ondiep, maar niet minder gevaarlijk: het was het leefgebied van vele nijlpaarden en krokodillen. En duizenden vogels. We vaarden langs riet, gras en lelie’s en werden begroet door miljoenen vliegen, muggen, spinnen en libelles. Uiteindelijk kwamen we bij ons eiland, waar de mensen die de mokoro’s hadden bestuurd (lokale bevolking) een plaats uithakten om onze tenten op te zetten. Dat is nog eens kamperen in de bush! We zetten onze tenten op, maakten een kampvuur en dat was het. Drie dagen lang niet douchen zouden we best wel overleven. De dagen bestonden uit wandelingen over het eiland, dat alleen bewoond werd door de vele dieren. Onze gids vertelde ons wat we moesten doen als we een olifant, buffel, leeuw of luipaard tegenkwamen. Verder leerde hij ons de sporen en geluiden van verschillende diersoorten te herkennen. Schitterend!

Na de Delta zetten we onze reis voort naar Chobe River National Park. Onze groep was inmiddels geslonken van 6 naar 2 mensen, maar dat was niet minder gezellig. We hadden alle tijd voor onze cruise over de Chobe River, waar we olifanten de rivier zagen oversteken en een bad zagen nemen, waar de krokodillen en leguanen langs de kant lagen te zonnebaden, waar vogels in alle kleuren van de regenboog over ons heen vlogen, nijlpaarden zich in het gras verstopten en zebra’s, impala’s en warthogs langs de oever liepen. Schitterend. De volgende ochtend deden we nog een safari door het park zelf en toen was het weer tijd voor onze volgende stop: de Vic Falls in Zimbabwe. Zimbabwe is eigenlijk één groot wildpark. Onze gids noemde het een Ferrari Safari. We zagen buffels, olifanten en antilopes langs de kant van de weg. Overal vroegen mensen of we dingen hadden om te ruilen. Het lokale geld (de Zim dollar), was niets meer waard. De lokale valuta was nu de US dollar. Desondanks waren de schappen in de supermarkten leeg en probeerden mensen je van alles te verkopen. In ruil voor T-shirts, schoenen en eten. De Victoria Falls zelf waren indrukwekkend: 1,7 km lang viel het water in een gigantische stroom naar beneden. Je was zeiknat als je dichtbij kwam. Nog leuker waren echter de ontmoetingen met de lokale bevolking. Eén dag nam een local me mee naar de andere kant van de Vic Falls in Zambia. Tien minuutjes lopen! Op de Zambezi River (de rivier van de Vic Falls) hebben we een booz cruise gedaan (onbeperkt drinken, voor deze gelegenheid ging zelfs onze gids Joop mee). Een dag later hebben we een iets minder relaxte ervaring op dezelfde rivier met het white water raften. Geweldig! Ook zijn we in de township geweest bij Vic Falls en hebben we bier gedronken in de lokale pub. Voor 2 dollar kreeg je drie gigantische emmers (!) met bier. Nou ja, een soort van pap met stukjes erin. Voor ik het wist had ik 10 locals om me heen die wel met me wilden drinken. Allemaal uit dezelfde emmers. Ach ja, waarom ook niet. Wat nou cholera en TBC?

Na twee weken reizen zat ook deze tour er weer op. Terug in Jo’burg vloog ik naar Kaapstad en heb ik de laatste twee dagen als gezegd in Stellenbosch doorgebracht. Inmiddels ben ik alweer een paar dagen in Nederland en voelt het alsof ik nooit ben weggeweest. Ik mis het Afrikaanse leventje wel, maar het is ook wel fijn om weer thuis te zijn!

Liefs, Irmgard

Ps. Maar ook deze weblog zou uiteraard niet compleet zijn zonder de foto's:

Foto's trip: http://www.mijnalbum.nl/Album=6HLCS3EU

Laatste dagen SB: http://www.mijnalbum.nl/Album=MJFCJUGU